پيام [ به آقاى عباس واعظ طبسى ( تعمير و بازسازى آرامگاه شهيد مدرس ) ] زمان : 28 شهريور 1363 / 23 ذى الحجه 1404 مكان : تهران ، جماران موضوع : تعمير و بازسازي آرامگاه شهيد مدرس مخاطب : واعظ طبسى ، عباس بسم اللَّه الرحمن الرحيم در عصر شكوفايى انقلاب اسلامى ، بزرگداشت مجاهدى عظيم الشأن و متعهدى برومند و عالم بزرگوارى كه در دوران سياه اختناق رضا خانى مىزيست لازم مىباشد . زيرا در زمانى كه قلمها شكسته و زبانها بسته و گلوها فشرده بود ، او از اظهار حق و ابطال باطل دريغ نمىكرد . در آن روزگار ، در حقيقتْ حق حيات از ملت مظلوم ايران سلب شده بود ، و ميدان تاخت و تاز قلدرى هتاك در سطح كشور باز ، و دست مزدوران پليدش در سراسر ايران تا مرفق به خون عزيزان آزادهء وطن و علماى اعلام و طبقات مختلف آغشته بود . اين عالِم ضعيف الجثه ، با جسمى نحيف و روحى بزرگ و شاداب از ايمان و صفا و حقيقت و زبانى چون شمشير حيدر كرار ، رويارويشان ايستاد و فرياد كشيد و حق را گفت و جنايت را آشكار كرد ، و مجال را بر رضا خان كذايى تنگ و روزگارشان را سياه كرد . و عاقبت جان طاهر خود را در راه اسلام عزيز و ملت شريف نثار كرد . و به دست دژخيمان ستمشاهى در غربت به شهادت رسيد ، و به اجداد طاهرينش پيوست . در واقع شهيد بزرگ ما ، مرحوم مدرس ، كه القاب براى او كوتاه و كوچك است ، ستارهء درخشانى بود بر تارك كشورى كه از ظلم و جور رضا شاهى تاريك مىنمود . و تا كسى آن زمان را درك نكرده باشد ، ارزش اين شخصيت عاليمقام را نمىتواند درك كند . ملت ما مرهون خدمات و فداكاريهاى اوست . و اينك كه با سر بلندى از بين ما رفته است ، بر ماست كه ابعاد روحى و بينش سياسى و اعتقادى او را هر چه بهتر بشناسيم و بشناسانيم ؛ و با خدمت ناچيز خود مزار شريف